Dziennik biegowy · Piotrek Mroczkowski

Zdjęcie z biegowego dziennika

BUGT

Jak w Tatry to tylko po przygodę.

Z takim nastawieniem melduję się na starcie Bieg ultra Granią Tatr. Jestem nabuzowany glikogenem jak nigdy.

Książkowo zgromadziłem go w mięśniach dwie doby temu. Czuć nerwówkę.

Tutaj każdy rozumie, że temat jest poważny.

Nie ma, że przyjedziesz sobie potruchtać w - jakże skąpym - limicie czasowym. Jeżeli przyjdzie Ci zlekceważyć tę imprezę, to na mecie, gwarantuję Ci, doznasz niezapomnianej sensacji w girach.

Niektórzy zawodnicy porównują ją do „mięśni łydek odchodzących od kości” - jeśliś w ogóle ukończysz.

Procent rezygnacji bije tu na głowę covidową inflację. Zgodnie z innymi koneserami izotonicznych koktajli przyszło mi uważać, że ta impreza to jest niedoceniona perełka.

Niebanalna trasa przez Grzesia, Wołowiec, Starorobociański, Kasprowy, Krzyżne i Pani Justyna Kowalczyk - oficjalna strona dopingująca na jednym ze szczytów. Hop, hop, hop - tak wiwatowała.

Mimo że zdrowy rozsądek podpowiada odpoczynek, to przy takiej zachęcie biegniesz po kamulcach jak kozica.

No i Ci ludzie.

Odniosłem wrażenie, że bez większego wysiłku związanego z rekrutacją na wolontariuszy, impreza ta przyciąga same dobre mordeczki.

Nie będę się tu wielce rozpisywał.

Moje doświadczenia z punktów żywieniowych były tak pozytywne, że wbiegałem do nich dopiero w drugiej kolejności po wodę i jedzenie.

Żeby to dobrze wybrzmiało.

Na jednym z punktów żywieniowych wolontariuszka podbiegła do mnie, żeby przysunąć mi kubek z zupą i fokaczię, bo zmieniłem miejsce siedzenia z trawy na głaz metr dalej ❤

Ta chęć wsparcia niedysponowanego rozczuliła mnie wielce, mimo że jeszcze wtedy wierzyłem, że wyglądam na nieociężałego górskiego atletę. Trafnie? Przemilczę…

No i na tyle romantyzmu i słodkiego pierdzenia.

Reszta tematu to surowe technikalia w iście letniej temperaturze bliskiej zeru. Drenujące podejścia i żmudne, uciążliwe zbiegi po kamienistych szlakach. Pot i łzy. Na 70 kilometrach jest ponad 5000 metrów podejść i tyle samo zbiegów. Powiedz to po cichu swoim biodrom i kolanom. Z miejsca przypomnisz sobie o reklamie Naproxenu.

Kiedyś pisałem, że bieganie po Tatrach mnie ujęło. Bez kitu, jest coś w tych szarych, bezdusznych, niewybaczających błędu szlakach. Kolorytu dodają turyści, którzy na trasie z niedowierzaniem dopingują każdego z przemykających biegaczy. Wszelkie oklaski i gwizd zachwytu to niepoliczalne kilokalorie energii, których nie trzeba ze sobą taszczyć w plecaku. Przyswajają się do krwiobiegu błyskawicznie.

Po 12 godzinach i 50 minutach od startu rozgaszczam się w Kuźnicach i jem najsmaczniejszy posiłek regeneracyjny ever.

„Mięso odchodzi od kości”, jednak uśmiechy i wir rozmów zagłuszają ból. Zmęczenie, endorfiny i przygoda. Chce się powtórki.

🏔 Tatry lowju so macz.

Wszystkie wpisy