Dziennik biegowy · Piotrek Mroczkowski

Zdjęcie z biegowego dziennika

”O zimie w wiosnę.”

Dobrze się pisze po czasie, gdy koktajl emocji ściera się do jednego uśrednionego uczucia.

Dobrze się czuję, bo wspominam z sentymentem tę imprezę. Nie sympatyzuje z biegami zimowymi, ale ten wyścig powtórzyłem 2 raz z rzędu. Nie wiem, może to te Błędne Skały są takie magnetyzujące.

Piżdzi gdy dojeżdżam na miejsce, piździ gdy szykuje spanie w aucie i piździ gdy rano próbuję podgrzać owsiankę z awokadu zanim odwiedzę oszroniony toitoi.

Jest jakaś niebywała radocha ze spania w śpiworze „na brudasa”, na parkingu, w aucie z uchyloną szybą.

Mała odskocznia od betonowej codzienności. Mała przyjemność dla twojego wewnętrznego dziecka.

Polecam i zalecam każdemu znaleźć swój sposób. Rok wcześniej na trasę odważyłem się wbiec w butach z lekkim trailowym bieżnikiem. W tym roku już taki głupi nie byłem i w oblodzone zbiegi wgryzłem się bieżnikiem uzbrojonym w stalowe śruby.

Obrałem bardzo zrozumiały dla laika styl biegu szlakowego - pod górkę bluzę rozpinam, na płaskim jeszcze korzystam z odparowującego tshirtu, a na zbiegu marznę i zapinam bluzę po sam nos.

Na punktach żywieniowych się nawet nie zatrzymuje. Dobiegając wystawiam tylko softflaska, dolewam wody i nie wytracam prędkości - tym samym bluza może być rozpięta.

Gdy zimno, to słodkie smakuje neutralnie. Zżarłem ponad 70g węglowodanów na godzinę.

To jest gamechanger w moim wykonaniu. Dobrze ukrwione i uwodnione jelita, przetworzone wysokowęglowodanowe paliwo i lokomotywa się kręci, jak ta nasza kochana polska gospodarka. Co roku na zielono.

Tak czy inaczej, satysfakcjonująco, miło, przyjemnie, bezbolesnie i efektywnie. Lubię gdy biegniemy w małej grupce ludzkich kozic, gdzie czuć, że każdy już coś pobiegał.

Rezonuje u każdego ta sama myśl, boli ale za cholerę nie odpuszczę - spuchnij gnoju, bo dłużej nie wytrzymam.

Tym razem to ja byłem tym, który dyszał na plecach całej 3 osobowej grupy i ujechał lidera, co narzucił mocne, równe tempo na grząskim, pokrytym kopnym śniegiem zbiegu.

Ah! Cudowne uczucie, gdy mijasz zrezygnowanego i na odchodne słyszysz, „nie urobię” leć pierwszy.

Przyznam, że po tym incydencie dostałem kopa energii, dokładnie na 13 sekund mojej dalszej szlakowej kariery.

Wtedy już nie myślałem o suwaku w bluzie. Kapy odzienia wisiały po bokach mojej klatki piersiowej jak utrącone skrzydła, a ja wpadłem impetem pochylonego alkoholika w schody na Strzeliniec.

Nie pamiętam ile dokładnie tych schodów jest do samej góry - pewnie mniej niż kłamstw Tuska, ale wiem, że organizator przesadził wybierając to miejsce na zakończenie biegu.

Turyści słysząc zataczającego się i ryczącego z mdłości atletę amatora uskakiwali na boki, próbując coś tam pod nosem z litości wiwatować.

Nie zdążyłem porządnie się upokorzyć a już biegłem w kierunku mety pod szczytem. Jednak dyspozycja tego dnia nie była przeciętna.

Urwałem dobre około godziny versus rok poprzedni, finiszując jeszcze przed tłumami w schronisku.

To znaczy, że kawę i śniadanie z białym twarożkiem zjadłem w atmosferze względnie świeżego powietrza, które dopiero zaczęło nabierać kwaśnego zapachu zawodniczego potu.

Dfbg Śnieżna Trzydziestka 17/250 open - z zegarka: 3h20m STOlove longtime

Wszystkie wpisy