Dziennik biegowy · Piotrek Mroczkowski

Zdjęcie z biegowego dziennika

PASZTET

Gdy przyjechałem na miejsce przywitała mnie słowami: - “Od razu widać, żeś sportowiec. Kurwiki ci z oczu widać.”

Zofia to gospodyni pokoju wielorodzinnego do którego zawitałem przenocować na dzień przed biegiem.

- “Spróbuj no mi ty w pierwszej dziesiątce nie przybiec, to biada ci. U mnie każdy kto izbę brał na wywczas przed zawodami, podium nie ominął.”

Tak więc, zasypiałem z nożem presji na gardle, który nieoczekiwanie docisnęła ekscentryczna wynajmująca. Jakby limit 14 godzin nie był wystarczającym powodem do zbyt częstego odwiedzania toalety.

Babia Góra nie imponuje wysokością. Niewiele ma tych metrów nad poziomem morza. Jednak gdy patrzy się na nią z oddali spowitą deszczem i mgłą to ogarnia człowieka małość i zwątpienie.

Nie będę ściemniał. Kładłem się spać odwalając awaryjną sesje wizualizacji, gdzie to ja pożeram tę górkę, a nie ona przerabia mnie na pasztet.

Profilu trasy nie da się zignorować. 6 szpiczastych kopców kreta himalaisty. Powiedzenie „a na mapie wydawało się płasko” zupełnie tutaj nie poprawia humoru. 6 razy non toper pod górę i tyle samo w dół - jak to nawijał TEDE. Twój ostatni ślad w EKG przed odwiedzeniem św. Piotra.

Gdy turyści na szlaku dowiadywali się ile razy byliśmy na szczycie, to robili intelektualnego fikołka i z litości ustępowali miejsca spoconym desperatom. No bo kto zdrowy na głowę robiłby takie rzeczy.

No i racja.

Spośród ponad 500 uczestników na różnych dystansach, mój prezentował listę 30 zawodników. Same chłopy z zaburzeniami emocjonalnymi, jedna zdeterminowana baba i ja.

Trzy czwarte dystansu przeleciałem z gracją premiera kłamiącego z mównicy podczas zaprzysiężenia rządu. Wszystko według planu, z wytrenowaną elegancją i nadzieją, że idzie zrobić w konia swoich najwierniejszych wyborców: samego siebie i dwie rozpalone do czerwoności łydki.

Gdy na punkcie żywnościowym wsmarowywałem w siebie połowę tubki z Ben Gayem - skupiając wzrok i węch wszystkich dookoła - czułem że szykuje się spektakularna dymisja. Nic bardziej mylnego. Mieszanina salicylanu na skórze, zupa pomidorowa w żołądku i dwie garście plastrów arbuza posypanego solą postawiły mnie do pionu sprawniej niż superwlewy z witaminy C Jerzego Zięby.

Gdy szósty raz zameldowałem się na szczycie Babiej Góry, zespół kontrolny wykrzyknął - „Piotrek, szczytowałeś z nami szósty raz! Niezły z ciebie rumak! Będziemy tęsknić”.

Z uczuciem delikatnego zażenowania, ale i wzruszenia zwaliłem się w dół ku mecie. 29 minut szaleńczego zbiegu jakby jutra miało nie być, to mój numer popisowy. Wizja chłodnej trawki na której się wyłożę, zimnej zerówki i krótkiej drzemki pozwoliła mi odbić się od limesu moich fizycznych możliwości.

Wbiegłem na metę daleki od bycia wcześniej wspomnianym pasztetem. Czułem się silny i zadowolony ze zrealizowanego planu.

Do limitu mocno ponad godzina. Krzyczą, że jestem 8. Organizator nakłada na szyję medal i chwilę później zapomina, że w ogóle biegłem. Normalka. Babia nie zapomina.

Gdy na nią ostatni raz spoglądam, wymownie przekrzywia głowę z uznaniem i kłania się nisko w pas na pożegnanie.

Ultramaraton Babia Góra - 75km - D+5200m - 8 open - 12:48:00

Wszystkie wpisy