Dziennik biegowy · Piotrek Mroczkowski

Zdjęcie z biegowego dziennika

🍯 Hummus

Na 6 godzin przed pobudką okłamuję się, jak kandydaci na prezydenta swoich wyborców, że czołówka, którą trzymam w ręku zacznie świecić. Dobrze wiem, że jest zalana.

Pobudka o 4:30 policzkuje mnie boleśnie.

Garść słonych herbatników, humus pomidorowy, chałka z żółtym serem, a to wszystko popite wodą kokosową - czuję, czułem, że to będzie idealny starter. Rozwiązania z ustępu tutaj nie przywołam.

Wystartowaliśmy. Mniej strachu we mnie bo przyjechałem sobie po prostu pobiegać. Nie mam, nie maiłem żadnych oczekiwań, bynajmniej żadnego planu i pełne kieszenie przetworzonego żarcia, co to kosztowało więcej niż obiad w porządnej knajpie. Zegarek tyka, kilometrów upływa jak Polakom suwerenności w eurokołchozie, trawy parują o świcie, a słońce szybko zastępuje mi zepsutą czołówkę. Góry stołowe nie oferują trudnego technicznie szlaku. Ponad 70 km trasa zachęca do ciągłego biegu. Daje się więc nieśmiało wciągnąć w przygodę. Na 10 kilometrze mijam kibica co jodłuje skacowanym gardłem i trzęsie dzwonkiem w delirce.

Na szesnastym piję gorzką herbatę, jem garść pomidorów i słonych paluszków, obserwując jak Czesi pięknie sobie żyją na wsi.

Na kolejnych 20 kilometrach nabywam niespodziewanego towarzystwa Mateusz Skarabeusz i na rozmowie z typu: „co tam u ciebie?” upływa mi szczęśliwie spora część nużącej trasy.

Potem jest sporo górek i zbiegów, schodów i poręczy, przeciskania się w szparach i czworakowania w zaciskach. Taki urok Góry Stołowe.

Na przepaku przybijam piątkę z Tomek ToNie Niezgódka, smaruję bengajem tyłek i rewiduję swoje oczekiwania co do kolejny 20 kilometrów trasy. Szybki audyt zadowala, bo wszystkie kontrolki świecą się na zielono. Tylko nie ta w słuchawkach, które jeszcze nie wiedziałem, przyjdą mi puszczać 1 utwór do usranej śmierci.

Chwilę potem mam gęsią skórkę i chwilę wzruszenia gdy wizualizuje sobie metę z córką na rękach. Uśmiecham się gdy wycieczka dzieciaków bije mi brawo, gdy mijam ich na szlaku.

Przyśpieszam kroku, gdy słyszę wrzawę na mecie i widzę Monikę z wózkiem. Po tej 10 godzinnej tyrce i ponad 75 kilometrach wuefu nie mogę uwierzyć, że moje ciało nadal jest w świetnej kondycji. W głowie kołacze mi tani cytat z PUDELEK, że spokój umysłu bierze się ze zmiany nastawienia, nie z istniejących okoliczności. Tak więc siedzę teraz przy kompie, piszę ten tekst i kminie, jakiej zmiany faktycznie dokonałem.

Może jednak to ten hummus? ... 76 km; 3300 up; 10:34:07; 27/162

Wszystkie wpisy